Δάσκαλοί μας στην αναζήτηση των μανιταριών έγιναν μερικοί από τους πιο διάσημους μανιταροκινηγούς του Ανατολικού Πηλίου. Αυτοί μας έμαθαν να μαζεύουμε το Νεραντζάκι (Amanita ceasarea), το Καλογεράκι (Boletus edulis), το Bασιλομανίταρο ( Boletus aereus) και τις Γουργουλιάνες (Lepiota procera).

Αργότερα Γάλλοι φιλοξενούμενοι μας έδειξαν τα Αρνάκια (Hydnum repantum) και τις Μαύρες Τρομπέτες και τέλος από τα σπουδαία βιβλία μανιταροσυλλογής που κυκλοφορούν αναγνωρίσαμε τις Ανοιξιάτικες Ρούσουλες (Russula virescens), τα άγρια πλευρώτους (pleurotus ostreatus), τις Κανθαρέλες (Cantharellus cibarius) και τα Κουνουπιδάκια (Ramaria aurea)

Από την πρώτη μέρα λειτουργίας του Ξενώνα ΑΜΑΝΙΤΑ, τον Οκτώβριο του 2006, ευτυχήσαμε να οργανώσουμε με επιτυχία κυνήγι μανιταριών, που συνεχίζεται με μανιταροτσιμπούσι. Από τότε κάθε Φθινόπωρο χωνόμαστε βαθιά στο δάσος, συνδυάζοντας τη λαχτάρα και την ικανοποίηση του κυνηγιού με τη χαρά της παρέας των φιλοξενούμενών μας, που έρχονται ειδικά για να ζήσουν την περιπέτεια αυτή.

Δείτε παρακάτω μερικές φωτογραφίες με παλιότερες εξορμήσεις μας προς αναζήτηση μανιταριών.

Η γενικότερη ονομασία της περιοχής για τα μανιτάρια είναι «μαν’τάρες». Αυτά που δεν τρώγονται αποκαλούνται «παλαβά» ή «παλαβομανίταρα».

Από αυτά που τρώγονται ξεχωριστή αγάπη υπάρχει για τα :
«νερατζάκια» ή «κουκ’νομανίταρα» (Amanita ceasarea)

«καλουέρες» ή «καλογεράκια» (Boletus edulis)

«βασίλες» (Boletus aureus)

«Γουργουλιάνες» (Lepiota procera)

Και την Άνοιξη για τα δυσεύρετα «Αρτσιβούρτσια» (morchella)

Δείτε επίσης:

Κυνήγι μανιταριών

Τα μανιτάρια (μύκητες) αποτελούν ένα ξεχωριστό βασίλειο στη φύση και τοποθετούνται ανάμεσα στο ζώα και τα φυτά. Σύμφωνα με τη σχετική επιστήμη τη Μυκολογία, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες είδη μυκήτων, από τα οποία 10.000 μόνο είναι ορατά στον άνθρωπο. Από αυτά άλλα είναι φαγώσιμα, άλλα δηλητηριώδη και άλλα χωρίς κάποιο γαστρονομικό ενδιαφέρον.

Ο άνθρωπος τα ενέταξε στη διατροφή του από τα προϊστορικά χρόνια. Κάποια μάλιστα από αυτά με παραισθησιογόνες ιδιότητες, αποτέλεσαν ιερά μανιτάρια για ορισμένους λαούς και πολιτισμούς και αποτυπώθηκαν σε καλλιτεχνικά και γραπτά μνημεία.

Πρόσφατα εξαπλώθηκε και στη χώρα μας η αγάπη των κεντροευρωπαίων για τα άγρια μανιτάρια και τη συλλογή τους. Η κύρια εποχή εμφάνισης και συλλογής των μανιταριών είναι το Φθινόπωρο, λόγω της υγρασίας. Δέκα με δεκαπέντε ημέρες μετά τις πρώτες βροχές τα πρώτα μανιτάρια βγάζουν τα κεφαλάκια τους από τη γη και συνεχίζουν να βγαίνουν έως τις πρώτες παγωνιές του Χειμώνα. Έχουμε λοιπόν δυο μήνες περίπου για να τα αναζητήσουμε μέσα στο δάσος. Υπάρχουν βέβαια και ανοιξιάτικα μανιτάρια, μια μικρή περίοδο δέκα ημερών κοντά στο Πάσχα, που εξαρτάται κάθε χρονιά από τις βροχές και τη θερμοκρασία.

Βιβλιογραφία

Γιώργος Κωνσταντινίδης «Μανιτάρια, Οδηγός Μανιταροσυλλέκτη»
Δημήτρης Κελτεμλίδης «Τα ελληνικά μανιτάρια και οι λαϊκές ονομασίες τους»
Στέφανος Διαμαντής «Μανιτάρια της Ελλάδας»
Πλήθος πληροφοριών θα βρείτε στο www.manitari.gr